توجه: ضمن عذرخواهی از خوانندگان وبلاگ، این مطلب بخاطر مسائل روز کشور، با تأخیر منتشر شد.
انتخابات 22 خرداد سال 88 در تاریخ بعد از انقلاب از اهمیت خاصی برخوردار بود. ترکیب شرکت کنندگان بگونه ای بود که آینده نظام را تعیین می کرد: یا وضع همان می ماند که هست و بیم ها همچنان ادامه داشت و یا بگونه ای می شد که حتی آنهایی که با نظام میانه خوبی ندارند هم تبدیل به دوست می شدند. حضور چهارگانه کاندیداها، ترکیب جالبی ایجاد کرده بود: احمدی نژاد (انتخاب تندرو های تحت تاثیر)، رضایی (انتخاب انقلابی های معتقد و منطقی)، کروبی (نماد صداقت و صراحت لهجه در سیاست ایران) و موسوی (انتخاب قدیمی های انقلاب و جوانان امروزی - همان رای های خاتمی بهمراه آراء جدید).
از دیدگاهی با توجه به اینکه سه کاندیدای دیگر از اقلیت های قومیتی ایران بودند (خوزستانی، لری و ترک آذربایجانی) ولی احمدی نژاد از فارس های حاکم بود و مسائل روز کشور و حمایت های مردم ایران از هر قشر و سن و قومی متوجه کاندیداهای منتقد دولت بود و حتی اصول گرایان منطق گرا و معتقد به نظام نیز با راهبرد های آقای احمدی نژاد مخالفت داشتند، احتمال همه، شکست وی در انتخابات بود تا اینکه ...
برای مشاهده تصاویر روی "ادامه مطلب" کلیک کنید.