از معیار های پیشرفت و رفاه در یک کشور، ضریب نفوذ اینترنت و همچنین قیمت، سهولت و سرعت دسترسی به آن برای عموم می باشد. اینترنت تنها موردی است که با گذشت زمان، قیمت آن کاهش می یابد. علی رغم اینکه کاربران ایرانی که تعداد آنها 18 میلیون نفر است و به تنهایی 53 درصد کاربران اینترنت خاورمیانه را تشکیل می دهند، استقبال بیشتری برای استفاده از اینترنت می کنند اما مقایسه سرعت و قیمت آن با کشور های حتی آسیایی نشان از کم کاری و غرض ورزی دولت دارد. لازم بذکر است که سرعت اینترنت رایگان كره جنوبی حدود ٥٠٠ برابر اینترنت پولی در ایران است. از نظر هزینه آنلاین بودن نیز کافی است بدانیم اینترنت در ایران 330 برابر گرانتر از ژاپن است.
تعریف اینترنت پرسرعت نیز در ایران و جهان متفاوت است چرا که حتی سرعت خطوط ADSLدر دنیا تا ٢ مگابیت در ثانیه است! كشورهای توسعه یافته ای مانند فرانسه اینترنت را با سرعت ٣٠ مگابیت بر ثانیه و سوئد با سرعت ١٠٠ مگابیت بر ثانیه، در اختیار كلیه كاربران خانگی قرار داده اند.همچنین طبق برنامه ای كه در سنگاپور تدوین شده، قرار است تا سال ٢٠١٠ به هر كاربر خانگی یك گیگابیت در ثانیه پهنای باند اختصاص یابد. تازه این فقط آمار روی کاغذ است و قطعی های اینترنت و اختلالات کیفی آن در ایران خود حدیث مفصلی است به طوری که ١٩٠ بار قطعی در برخی مسیرهای شبكه ملی فیبر نوری طی یك سال در مجموع ٧٠ هزار دقیقه قطعی در شبكه زیرساخت ایجاد كرد كه عملا امكان برقراری ارتباطات در شبكه بین المللی و بین شهری كشور را به میزان ٩٥٧ میلیون و ٦٥٠ هزار كانال/ دقیقه از شركت ارتباطات زیر ساخت سلب كرد . مقایسه قیمت اینترنت در ایران با سایر کشورها نیز بیان کننده تفاوتهای محسوس در این زمینه است . در حالی که قیمت اینترنت 128 کیلو بیت در ثانیه ای ایران بین 10 تا 20 هزار تومان در ماه هزینه دارد قیمت اینترنت 224 مگابیت برثانیه ای مالزی تنها حدود 1500 تومان در ماه تعیین شده است . گزارش ها حاکی از آن است که مثلا قیمت یك سرویس256K در ایران تقریبا 2 برابر امارات، 3 برابر مصر و 12 برابر تركیه است! در قیمتهای خرده فروشی، هزینه پهنای باند در ایران تا بیش از 50 برابر قیمت جهانی میرسد.
سرعت قانونی اینترنت ( درست مثل سرعت مجاز در خیابانها ! ) مطابق بخشنامه وزارت ارتباطات و فناوری اطلاعات 128 کیلو بیت در ثانیه برای کاربران خانگی است و بیشتر از آن برای سلامتی شان ضرر دارد و مطابق آمار رسمی در سال ٢٠٠٧ تنها ٤٦٥هزار و ١٠٠ نفر معادل ٧ دهم درصد از كاربران ایرانی به این نوع از اینترنت کذایی پرسرعت دسترسی داشته اند در حالی که قرار بوده این رقم در سال مذکور به ٩٠٠ هزار پورت فعال برسد. وزیر ارتباطات سرعت 128 کیلوبیتی را برای کاربران ایرانی کافی می داند، حال آنکه در خود پهنای باند این مینیمم سرعت هم کم فروشی صورت می گیرد. جمله ای از آقای وزیر در خبرگزاری های رسمی منتشر شده است که اوج توهین به شعور کاربران ایرانی است: در پی کاهش سرعت اینترنت و اختلالات پیش آمده در یک سال اخیر، ایشان فرموده اند "علت کم شدن سرعت اینترنت در ایران، مراجعه کاربران ایرانی به سایت های خارجی است"! حال آنکه در ایران تنها چند دیتاسنتر میزبانی وب وجود داشته و در مقایسه با تعداد وب سایت های ثبت شده می توان ادعا کرد تقریباً تمامی سایت های اینترنت در خارج از کشور میزبانی می شوند و این جمله مضحک و توجیه ساده لوحانه تعجب بسیاری را بر انگیخته است. آنچه که کاربران اینترنت در ایران آن را مانع گسترش این شبکه و رفع اختلال در آن می دانند، توجه دولت به اینترنت بعنوان تهدیدی برای انحصار اطلاعاتی می باشد؛ چیزی که ایران را در صف اول لیست "دشمنان اینترنت" قرار داده است. این موضوع را در مقاله بعدی بحث خواهیم کرد.