بازدید صفحه: 4465
نوشته شده توسط:
Akbar Z. Behbood
آخرین تغییر: شنبه 26 اردیبهشت 1388 - 05:16 ب.ظ
زمان/تاریخ انتشار: شنبه 14 دی 1387 - 06:37 ب.ظ
برخی روزهای سال بدون برف هیچ صفایی نداره! روزایی مثل 21 آذر، شب چله، شب كریسمس، شب اول ژانویه، روز 22 بهمن(!) و ...، هرچند هر كدوم برای آدمای مختلف مهمه ولی لذتی كه از آرامش و سفیدی برف می بریم برای همه یكیه. دیروز برف زیبایی در تبریز بارید، هرچند سنگین بود ولی سنگینی 10-15 سال پیش رو نداشت، یعنی زمان روزایی كه با بارش برف بجای رفتن به مدرسه برای بازی روی برف شال و كلاه می كردیم...
به سرم زد چند تا عكس از خیابون های برفی تبریز رو اینجا بذارم تا هم برای همشهری هام در سایر نقاط یادآور خاطرات زمستان های تبریز باشه و هم بهانه ای برای شروع یك فتوبلاگ!
مجسمه قونقا زیر برف! در زمانای قدیم، مردم تبریز با همچین وسیله نقلیه ای رفت و آمد میكردند، چیزی شبیه كالسكه بود كه روی ریل آهن توسط دو اسب كشیده می شد، اول مسیر، همین میدان قونقا (قونقا باشی) بود و آخر مسیر میدان راه آهن (دمیر یولو). وسط راه یه میدان دیگه بود كه اونجا قونقا رو نگه می داشتند تا از این ایستگاه به بعد، دوباره بلیط بگیرند: حالا فهمیدین چرا اسم منطقه ای كه خونه ما در اونجاست، "نصف راه" هستش؟
من شب های برفی رو بیشتر دوست دارم، موقعی كه سفیدی برف میخاد سیاهی شب رو شكست بده و نتیجه اش رو صبح می بینیم.
خیلی ها عاشق زمستونای پارك ائل گلی هستند! هر آدم رمانتیكی حتماً تو دلش حداقل یكبار خواسته تا اولین آدمی باشه كه با قدماش راهی وسط برفا باز می كنه!
عصر های سرد در پارك ها، حال و هوای دیگه ایه!
یه زمانی دید و بازدید های نوروز هم بدون برف حال نمی داد!
سفیدی برف و زلالی آب
بهترین منظره های طبیعت رو سفیدی برف ایجاد می كنه... همه جا یكرنگ، فقط سفید!
تابش آفتاب ضعیف بر روی برف (بعضی ها میگن خورشید در شب چله میمیره و در صبح بعدش بدنیا میاد، تو زمستون بچه ست و زوری نداره، تو بهار بزرگ میشه و تو تابستون اوج جوانی و قدرتشه و تو پائیز پیر میشه و ...)
اينم يه عكس از پارك ائل گلي كه امروز تو Google Earth ديدم.